25♥ "Szklany tron" Sarah J. Maas

TYTUŁ: "Szklany tron"

AUTOR: Sarah J. Maas

TOM: I

WYDAWNICTWO: Uroboros/Grupa Wydawnicza Foksal

ILOŚĆ STRON: 520

MOJA OCENA: 9/10

PIĘKNA. NIEBEZPIECZNA. SKAZANA NA ZWYCIĘSTWO.

Siedemnastoletnia Celaena jest wyszkolonym zabójcą, jednym z najlepszych, ale popełniła fatalny błąd. Została złapana i skazana na dożywotnią niewolniczą pracę w kopalni soli Endovier. Książę Dorian składa jej ofertę. Celaena musi walczyć na śmierć i życie w turnieju o tytuł królewskiego zabójcy. Jeśli wygra – będzie wolna, jeśli przegra – jej wybawieniem będzie śmierć. Uczestnicy turnieju giną w tajemniczych okolicznościach. Czy Celaena zdoła zdemaskować zabójcę zanim sama stanie się ofiarą? 

[Grupa Wydawnicza Foksal]

Myślę, że każdy z Was o tej książce już coś słyszał, bo ja bardzo dużo i to właściwie niemal tylko dobrego. Każda kolejna pochlebna opinia kusiła, by wreszcie ją przeczytać, więc tak zrobiłam i wiecie co? Nie mam zielonego pojęcia, co mogłabym ująć w tej recenzji, bo przeleciałam przez tę powieść z taką prędkością, że nie miałam chwili wytchnienia, takiego momentu na przemyślenie, zatrzymanie się i zauważenie istotnego faktu. Ta książka po prostu mnie pochłonęła, w taki sposób, że gdy tylko ją czytałam wszystko inne chwilowo nie było istotne – byłam tylko ja i Celaena. 

„- Mam mózg po to, aby osądzać i budować opinie.
- A serce masz po to, aby powstrzymywać się od wygłaszania krzywdzących, surowych osądów.” 

Właśnie... Celaena – bohaterka wykreowana w sposób atrakcyjny dla każdego czytelnika – dla takiego, który woli wojowniczki mocno stąpające po ziemi, jak i dla takiego, który woli urocze dziewczyny o miękkim sercu. W zaskakujący sposób autorce udało się połączyć te dwa przeciwieństwa i stworzyć fascynującą postać. Zabójczyni, która nie pozwoli zabić szczeniaczka? To ci dopiero … A jeśli lubicie bohaterki z ciętym językiem, to pewnie i Celaena zdobędzie Wasze serce. 

A Dorian? To czarujący książę, którego sympatię zdobywa sobie zabójczyni i to z wzajemnością. Nie ma tu wielkiej miłości, która zasłania wszystko na czym miała opierać się książka, pojawiła się jednak świetna historia z miłością w tle. Na pierwszym planie wciąż mamy turniej, intrygi oraz tajemnicze morderstwa. 

Sięgając po książkę spodziewałam się czegoś tak zupełnie innego od tego co w niej znalazłam. Największym zaskoczeniem był dla mnie fakt, że książka została napisana w trzeciej osobie, ale również pojawiające się elementy magii. Tak, czytałam recenzje i tak, wiedziałam, że jest to książka z gatunku fantasy, ale mimo to byłam zaskoczona tym wątkiem, bo rzadko sięgam po książki w których ona występuje. Spodziewałam się opowieści pierwszoosobowej, w której dziewczyna będzie relacjonować nam co czuje, mówić o swoich wspomnieniach i przedstawiać swoje przeprawy w drodze do zwycięstwa w turnieju. Dostałam narrację trzecioosobową, która wtajemniczała mnie w uczucia nie tylko głównej bohaterki, ale i innych istotnych i ciekawych postaci oraz nie tylko walkę o miano Obrończyni, ale i wiele spisków ze szczyptą dodatków z nie z tego świata oraz ciężką przeprawę o wolność... bo jeśli nie ona to śmierć. Otrzymałam od Sarah więcej niż oczekiwałam – prezent od którego nie mogłam się oderwać. 

„-Masz straszne blizny-rzekł cicho.
Zabójczyni oparła dłoń na biodrze i podeszła do drzwi garderoby.
-Wszyscy nosimy blizny, Dorian. Jedyna różnica polega na tym, że moje są bardziej widoczne od innych.” 

Styl jakim posługiwała się autorka urzekał, nie pozwalał oderwać się od książki z byle powodu, przygważdżał do fotela i uniemożliwiał wstanie, czarował... Są książki, kiedy przewracam kartki i końca nie widzę, a w tym przypadku koniec przyszedł zbyt szybko. Nie było wielkiego BUM, które zatrzymało moje serce na dobrych kilka sekund, nie było momentów, w których serce chciało wyskoczyć z piersi, ale pragnęłam chłonąć tę historię, łaknęłam aby znalazła się we mnie – mojej duszy. Na BUM przyjdzie czas w innych tomach. 

Sarah utworzyła aurę, która odgradzała mnie od wszystkiego wokół. 

„Wkrótce zasnął, lecz przez całą noc we śnie widział dziewczynę, która patrzy na gwiazdy, oraz gwiazdy spoglądające na dziewczynę.” 

Nie czułabym się dobrze, gdybym nie wspomniała o tej ślicznej i magnetycznie przyciągającej wzrok okładce. Sam w sobie wizerunek zabójczyni na błękitno-białym tle zapiera dech w piersi, ale w połączeniu z tym mieniącym się i błyszczącym napisem powstaje coś jeszcze cudowniejszego! 

Ze pełną szczerością mogę polecić Wam tę pozycję i zapewnić, że żadna recenzja nie odzwierciedla w pełni potencjału, jaki znajduje się w książce.

♥♥♥♥♥

Zapraszam na dopiero co założonego Fanpage'a ^^

24♥ "Oddychając z trudem" Rebecca Donovan

TYTUŁ: "Oddychając z trudem"

AUTOR: Rebecca Donovan

TOM: II

ILOŚĆ STRON: 544

WYDAWNICTWO: Feeria

MOJA OCENA: 10/10

Tak trudno oddychać,gdy upiorna przeszłość wciąż daje o sobie znać, a teraźniejszość nie daje taryfy ulgowej... 

Emma przetrwała dramatyczną noc w domu swojej ciotki, ale niewiele z niej pamięta. Obudziła się w szpitalnym łóżku, w koszmarnym stanie. Odbył się proces sądowy, w którym na szczęście nie musiała uczestniczyć. Teraz Carol nie może już zrobić jej nic złego, ale wysoką ceną za to jest utrata kontaktu z Laylą i Jackiem.

Emma wróciła do szkoły i na boisko, i stara się po prostu prowadzić zwyczajne życie nastolatki, z wierną Sarą i oddanym Evanem u boku. Nie jest to jednak łatwe – wciąż budzi się zlana potem po koszmarnych snach, a na ulicach prześladują ciekawskie spojrzenia. Gdy decyduje się zamieszkać ze swoją matką, sytuacja jeszcze bardziej się komplikuje. Tak trudno oddychać, gdy trzeba radzić sobie z tak silnymi emocjami….

[wydawnictwo Feeria]

Pamiętam co się ze mną stało, gdy skończyłam czytać „Powód by oddychać” - załamałam się, wpadłam w kaca książkowego, który roznosił ból po zderzeniu tej książki z moim sercem, dlatego czym prędzej chciałam sięgnąć po kontynuację i cóż... najpierw musiałam czekać na premierę, a potem, gdy książka ta znalazła się na mojej półce musiała odczekać, trochę czasu, na swoją kolej, ale wreszcie nadeszła jej pora. 

„Czasami ludzie ranią innych mocniej, niż ci są w stanie znieść.(...) I bywa też, że nie potrafią prosić o pomoc. Są tak omotani własnym bólem, że zadają ciosy wszystkim wokół.”

Emma, Evan, jak i Sara oczarowali mnie już w pierwszym tomie. Nie są to postacie, które cechuje coś, co mogłoby odróżnić ich spośród wielu innych, równie dobrych bohaterów książkowych, ale mimo to zdobyli moją sympatię – tym jacy byli, jak Rebecca oddawała ich uczucia i jak łatwo mi było się w to wczuć. Muszę wręcz napomknąć, że relacja Emmy i Evana sprawiała, że serce mi miękło, rozpływałam się w objęciach ich uczucia. W „Oddychając z trudem” poznajemy bliżej matkę dziewczyny oraz jej nowego partnera, Jonathana. Te postacie były genialne! Wniosły powiew świeżości, coś kompletnie innego niż było w części poprzedniej. To wszystko, co dotyczyło matki Emmy, jak i Jonathana, było jak petarda, w każdej chwili mogło wybuchnąć …. i wybuchło.

Coś kompletnie innego? Hmm...no właśnie, w pierwszej części serii Emma walczyła z przemocą fizyczną, która dotykała ją ze strony ciotki, tym razem problemy dziewczyny zjechały nieco na inny tor ukazując inny rodzaj cierpienia, ale wciąż tę samą walkę o szczęście i marzenia … o miłość. 

„Kiedy patrzę w niebo i mam przed oczyma cały wszechświat, wszystko wydaje się możliwe.”

W dotychczasowych dwóch tomach, które udało mi się przeczytać, znajduje się mnóstwo bólu – udręki bez fałszu ze strony autorki, bez przerysowania całej sprawy, bez nadmiernego przesytu i niedosytu, wszystko idealnie odmierzone. W pewnym momencie w mojej głowie pojawiło się pytanie: czy Rebecca nosi w sobie tyle cierpienia, czy jest tak świetną pisarką, niczym Angelina Jolie aktorką? 

Zaczynając recenzję wspomniałam o załamaniu, jakie wystąpiło u mnie po tomie pierwszym, ale to jakie spustoszenie wywołało we mnie „Oddychając z trudem” było ogromne. Zbierałam się tydzień, aby napisać tę recenzję, bo żal jaki pożerał moje serce i wściekłość jaką żywiłam do Emmy i Rebeccy po zakończeniu książki, uniemożliwiłaby mi wszelkie próby sklecenia choćby jednego zdania, dodatkowo zadałabym sobie w ten sposób cios prosto w serce – drugi cios, bo pierwszy zadała Rebecca. 

„-Dlaczego chociaż nie spróbujesz? Co masz do stracenia?

-Serce.”

Wiele osób twierdzi, że „Oddychając z trudem” okazało się lepszą częścią, ja nie mogę tego stwierdzić... zostałam tak samo pochłonięta, tak samo rozkochana, i chyba tak samo zniszczona, że nie mogłabym tego powiedzieć. Jak dla mnie obie części są równie świetne, ale o nieco innych odcieniach szarości, który odcień Wam bardziej by się spodobał – musicie stwierdzić sami. Zdecydowanie polecam Wam „Oddychając z trudem”, jak i „Powód by oddychać”, jeśli go jeszcze nie poznaliście. 

21♥ "Maybe someday" Colleen Hoover

TYTUŁ: "Maybe someday"

AUTOR: Colleen Hoover

WYDAWNICTWO: Otwarte

ILOŚĆ STRON: 384

MOJA OCENA: 9/10

Kiedy rozum mówi "może kiedyś", a serce krzyczy "właśnie teraz"...

Sydney właśnie przeżywa swoje najgorsze urodziny. Została zdradzona podwójnie. Gdy nie ma co ze sobą zrobić, w jej stronę pomocną dłoń wyciąga prawie nieznajomy jej chłopak, Ridge.

Poukładany świat Sydney już legł w gruzach, a jej pojawienie się może doprowadzić do zburzenia świata Ridge'a, chyba że uda im się zatrzymać uczucia...

Nie wiem, jak zacząć. Nie wiem, jak przekazać Wam tę magię i genialność jaką spotkałam w tej książce. Nie wiem, co mam zrobić abyście dali jej szansę, jeśli się wahacie, ale niemal pewna jestem jednego - nie pożałujecie.

Na tę książkę czekałam od momentu, kiedy o niej usłyszałam, czyli dzięki recenzji Sherry i od tamtej pory nie mogłam się doczekać aż trafi w moje ręce. Od premiery minęło już trochę czasu, ale wreszcie ją dostałam, przeczytałam i pokochałam ♥

Chciałabym napisać coś o bohaterach - cudownych postaciach wykreowanych przez Hoover. Pokazali walkę o zaufanie, walkę z własnymi uczuciami, przeciwnościami losu. Niemal wszystko co mówili miało głębszy sens i zapisywało się w mojej głowie. Już po raz drugi postacie stworzone przez tę autorkę stały się moimi książkowymi przyjaciółmi. Wspaniali, lecz nie idealni.

„Nauczyłem się jednak, że sercu nie można nakazać, kiedy, kogo i jak ma pokochać. Serce robi, co chce. Od nas zależy najwyżej to, czy pozwolimy naszemu życiu i głowie dogonić serce.”

Nie jest to głupie romansidło, czy coś w tym stylu. To taka cudowna książka, w której Hoover próbowała pojąć, jak działają ludzie uczucia, a dodatkowo przekazać nam to, co o nich wie. Jedno jest pewne – nie zawsze mamy wpływ na to co czujemy. Możemy wypierać ból, poczucie straty, zazdrość, pożądanie, miłość ze swojego serca, wmawiać sobie, że to wcale nie to, ale jeśli to uczucie jest prawdziwe, to go nie zagłuszymy, ono wróci i to jeszcze z podwójną mocą, by móc tym razem się wybić z naszego wnętrza. Nie sądzicie, że uczucia stanowią pewną słabość? To taka pięta Achillesa u każdego człowieka. Jeśli nie rozumiecie, co chcę przez to powiedzieć, to myślę, że wszystko stanie się dla Was jasne, gdy przeczytacie "Maybe someday". 

„Martwię się, że masze uczucia to jedyna rzecz w naszym życiu, nad którą nie mamy kontroli.”

Byłam pod wrażeniem tego z jaką wrażliwością i delikatnością działała na mnie ta powieść. Nie roniłam łez, tym razem wzruszenie objawiło się przez poczucie delikatności i lekkości, czasem z lekka zakłócanej. Przemierzałam przez kolejne kartki "Maybe someday" zawieszona na chmurce i patrzyłam z góry na dalsze losy bohaterów. Magiczne uczucie. Teraz tak myślę, że ta chmurka, to mogła być nadzieja i kiedy jej brakowało, zaczynałam mieć poczucie, że może zaraz spadnę.

Mogę wychwalać Hoover i jej książki, ale większość z Was już się z nią i jej twórczością poznała i większości z Was skradła ona po kawałku serca, tak jak w moim przypadku. "Maybe someday" to książka z którą spędziłam cudowne chwile, które przeplatane były magiczną muzyką z niezwykłej playlisty dołączonej do powieści. Te chwile były na tyle piękne, że kiedyś to powtórzę ♥ 

„Hej, serce. Słyszysz mnie? Wypowiadam ci wojnę.”

11♥ "Pandemonium" Lauren Oliver

TYTUŁ: "Pandemonium"

AUTOR: Lauren Oliver

TOM: II

ILOŚĆ STRON: 376

MOJA OCENA: 9/10

RECENZJA MOŻE ZAWIERAĆ SPOILERY Z TOMU PIERWSZEGO ("DELIRIUM").

Nadzieja...

„Kocham cię. Pamiętaj. Tego nam nie odbiorą”. 

Tymi słowami zakończyło się "Delirium". Te krótkie trzy zdania pozostaną ze mną na zawsze. Złamały mnie i wyryły się w mojej pamięci. Po takim zakończeniu nigdy nie sięgnęłabym po kolejny tom, gdyby nie nadzieja. To ona kazała mi jak najprędzej rozpocząć czytanie "Pandemonium" i wierzyć, że on wróci, że śmierć Aleksa to tylko sztuczka autorki... 

Nadzieja...

Po próbie ucieczki do Głuszy, w której ginie Aleks, Lena trafia do azylu, gdzie znajdują się inni niewyleczeni. Tam poznaje nowych przyjaciół, którzy uratowali jej życie i się nią zajęli po przekroczeniu ogrodzenia. Dziewczynie nie potrafi sobie poradzić w panujących warunkach, a wspomnienie momentu, w którym po raz ostatni widziała ukochanego nie pomaga jej w nabraniu sił. Lenia uciekła by być wolną, ale Głusza nie jest już bezpieczna, tak jak kiedyś. Razem z przyjaciółmi przystępuje do ruchu oporu. Podczas pewnej akcji zostaje porwana, a jej współlokatorem w celi jest Julian, syn założyciela organizacji AWD (Ameryka Wolna od Delirii), z którą walczy ruch oporu. 

„Czytałam kiedyś o pewnym rodzaju grzyba pasożytującego na drzewach. Wdziera się do systemu, który transportuje wodę i odżywia drzewo(...). Wkrótce to grzyb-i tylko grzyb- transportuje wodę i wszystkie chemiczne związki potrzebne drzewu do życia. Jednocześnie krok po kroku, powoli rozkłada drzewo od środka. Właśnie tak działa nienawiść. Będzie cię żywić, a jednocześnie niszczyć od środka.”

Nadzieja...

Jak napisałam na początku bardzo przeżyłam, to co się stało z Aleksem, ale gdy przeczytałam opis z okładki i trafiłam na jeden wyraz: "Julian", załamałam się. Kim on jest, że ma prawo pojawić się w tej części i zastąpić Aleksa? Obiecałam sobie, że kimkolwiek on będzie, będę go nienawidzić, ale bałam się... Bałam się, że jednak zdobędzie moją sympatię, a ja tak bardzo chciałam go nienawidzić. Ale przepełniona nadzieją zaczęłam czytać.

Nadzieja...

Autorka podzieliła książkę na WTEDY, czyli momenty od ucieczki Leny do wstąpienia do ruchu oporu oraz na TERAZ, czyli momenty z ruchu oporu i porwania. Dużo bardziej interesowało mnie to, co działo się w Głuszy, czyli WTEDY, choć z bólem serca przyznaję, że to całe porwanie Leny i Juliana też nie było złe. Podczas porwania poznajemy bliżej Juliana i … uchh.. okej wydawał się fajny, ale cały czas powtarzałam sobie „Nienawidzisz go! Pamiętaj o Aleksie!” i to samo starałam się powiedzieć Lenie. Serce biło mi mocniej, gdy tylko Lena wspominała Aleksa i odczuwała jego brak. Bałam się, że zapomni o swojej pierwszej miłości, o chłopaku, który pokazał jej, że można kochać i to nie jest złe. Bałam się, że może do kogokolwiek poczuć coś więcej niż nawet czuła do Aleksa. A nie mogła, prawda ? Przecież obiecała: „Kocham cię. Pamiętaj. Tego nam nie odbiorą.”. Tak, zdaję sobie sprawę, że piszę jak nie do końca normalna osoba, ale to nie moja wina, że tak bardo wkręciłam się w tę serię. Jeśli przy ostatnim tomie trafię do psychiatryka, to będzie wina Lauren Oliver i historii, która odcisnęła na mnie swoje piętno. 

„Bo nigdy tak naprawdę nie będziemy w stanie zrozumieć drugiego człowieka. Możemy jedynie próbować, szukając po omacku drogi przez tunele, starając się oświetlić je pochodnią.”

Nadzieja...

"Delirium", to książka, którą delektowałam się podczas czytania, ale przy "Pandemonium" pędziłam jak tylko umiałam, by sprawdzić, czy moja wiara i nadzieja mają jakiś sens. 

A jakie uczucia towarzyszył mi przy czytaniu? Żal! Złość! Niedowierzanie! Wzburzenie! Nienawiść! No i nadzieja...Wiara od początku do końca, przy każdym wyrazie, każdym zdaniu, każdej stronie i każdym rozdziale... Czasem chciała mnie opuścić, ale uporczywie się jej trzymałam. Były momenty, kiedy ściskałam książkę z całych sił, by oprzeć się pokusie ciśnięcia jej na drugi koniec pokoju. A końcówka... o matko... Rozwala! Powala! Niszczy! 

„Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi.”

Nadzieja...???

Kochany czytelniku, błagam Cię, abyś zabrał się za czytanie tej serii, jeśli jeszcze po nią nie sięgnąłeś, bo zgrzeszyłbyś, gdybyś choćby nie spróbował! Kochany czytelniku, błagam Cię, abyś zabrał się za "Pandemonium" jak najszybciej, jeśli "Delirium" już udało Ci się poznać ☺

8♥ "Delirium" Lauren Oliver

TYTUŁ: "Delirium "
AUTOR: Lauren Oliver
ILOŚĆ STRON: 360
MOJA OCENA: 9/10

Czym jest miłość? Czy da się ją ominąć? Zakazać jej istnieć? Czy jest to choroba, którą trzeba zlikwidować?

Lena mieszka w Portland, gdzie miłość jest zakazana. Jest uznawana za chorobę, która wyniszcza ludzi i całe społeczeństwo, więc trzeba zapobiec jej rozprzestrzenianiu się. W tym celu wymyślono remedium, które zniszczy na zawsze to niebezpieczne uczucie. Lenie od dzieciństwa wpajano, że deliria jest niebezpieczna, a ona wierzyła w każe ich słowo. Była pewna, że to przez miłość straciła matkę. Z przejęciem wyczekiwała swojego zabiegu, podczas którego wstrzykną jej remedium i zniszczą to, co w niej najgorsze. Wierzyła im, była pewna swojej przyszłości do czasu...kiedy poznała Alexa. Wtedy                                                              zaczyna myśleć, że to co mówili o miłości jest kłamstwem...

„Nie możesz być naprawdę szczęśliwa, jeżeli czasami nie bywasz nieszczęśliwa.”

Tłumię w sobie pragnienie, aby nie opisać Wam książki w całości. Najchętniej posypałoby się tu pełno spoilerów. Mimo, że tak bardzo bym chciała, nie zrobię tego ani teraz, ani w żadnej mojej recenzji. Obiecałam to sobie! Możecie czytać dalej w spokoju.

Trudno mi pisać o tej książce, literki na klawiaturze zamazują się na samo wspomnienie tego, co w niej znalazłam. A co to było? Niesamowita historia o walce o miłość, prawdę, przyjaźń i uczucia. Sięgnęłam po nią nie spodziewając się, że znajdę się w huraganie uczuć. Wciągnęłam się w nią od początku, a czym brnęłam dalej, tym trudniej mi było się od niej oderwać. Niesamowite dla mnie jest to, jak ci ludzie mogą wierzyć, że życie bez uczuć jest dobre. Jak można żyć bez radości, wzruszenia, gniewu... bez miłości? CZYM ludzie są bez tego? Pustką...nierzeczywistą próżnią. Czymś, co oddycha, a żyje tylko pod względem biologicznym.

„Życie nie jest życiem, jeśli się przez nie tylko prześlizgniesz. Wiem, że jego istota polega na tym, by znaleźć rzeczy, które mają znaczenie, i trzymać się ich, walczyć o nie i nie odpuścić.„

Książka, wiele razy dawała wycisk mojemu sercu. Zaczynając od przyjaźni jaka łączyła Lenę i Hanę. Przyjaźni pięknej, która połączyła tak całkowicie różne dziewczyny. Bogata i dość biedna. Piękna i przeciętna. Lubiana i niezauważana. Pewna siebie i skryta w sobie. Lekkomyślna i odpowiedzialna. Czy to nie jest cudowne, a jednocześnie zdumiewające, jak tak różni ludzie mogą się dogadywać? Czasem ten kontrast prowadził do pewnych zakłóceń, ale czy rozbieżność zdań nie jest czymś normalnym?
Pojawił się wątek Leny i jej mamy. Wspomnienia z dzieciństwa dziewczyny, które wydają się tak piękne, tak pełne miłości, że aż nieodpowiednie. Miłość ponad życie. Miłość ponad śmierć.
W końcu przyszedł czas na Aleksa. Chłopaka, który wie, co to znaczy kochać i czym jest wolność. Pragnie udowodnić Lenie, że to uczucie jest zbyt piękne, aby się go pozbyć. Ujawnia przed nią kłamstwa, jakie słyszała od tych, którzy "dbali" o jej bezpieczeństwo. Pozwala jej czuć, być wolną, żyć bez strachu, pełną piersią. Daje jej to, co najcenniejsze na świecie!

„Miłość - jedno słowo, niby nic, nieznaczne jak ostrze noża. Właśnie tym jest: ostrzem, krawędzią. Przechodzi przez środek twojego życia, dzieląc wszystko na pół. Przed i po. Cały świat spada na którąś ze stron. Przed i po. I w trakcie - moment na krawędzi.„

Zbyt pięknie, czy kolorowo ? To tylko cisza przed burzą. Ta burza przyszła nagle. Wielka ulewa z błyskawicami. Deszcz niespodziewanie zalał oczy, a piorun boleśnie uderzył w serce. To pierwsza książka, w całym moim życiu, która wyryła na sercu i w pamięci, swoje ostatnie słowa...Ostatnie trzy zdania, które pozostaną ze mną na zawsze.
Często czytam książki, jak najprędzej się da, byle szybciej poznać zakończenie. Tutaj było inaczej. Pragnęłam wiedzieć, ale nie czytałam jej w nieludzkim tempie. Delektowałam się nią. Pochłaniałam na swój sposób, zapisując w pamięci piękne słowa i cytaty, a znalazłam ich tu wiele. A pod koniec nie wiedziałam, czy bardziej kocham "delirium", czy nienawidzę.

„Czy gdyby miłość była chorobą, chciałabyś się wyleczyć?”

Nie wiem, czy moje słowa wystarczą, by zachęcić Was, abyście po nią sięgnęli. Jedyne co mogę, to całą sobą ją polecić i liczyć, że mi zaufacie. Jeśli jej nie przeczytanie nie przekonacie się, że byliście tak blisko aby coś tak wielkiego, niezwykłego, przemknęło Wam przed nosem.

6♥ "Hopeless" Colleen Hoover

TYTUŁ: "Hopeless"

AUTOR: Colleen Hoover 

ILOŚĆ STRON: 424

MOJA OCENA: 9/10 

Czasami coś sprawia, że nasze życie wywraca się do góry nogami. Czasem jest to choroba, czasem śmierć, a niekiedy pojawienie się kogoś w naszym życiu, ale jest jeszcze coś, czyli prawda. Czy prawda nie rujnuje wszystkiego, gdy do tej pory całe nasze życie opierało się na kłamstwie? 

„Wmawiam sobie, że to był tylko zły sen, i oddycham. Oddycham po to, żeby się upewnić, że jeszcze żyję, ponieważ to wcale nie wygląda na życie.”

W życiu Sky, coś zaczyna się zmieniać. Pierwszy raz idzie do szkoły, jej najlepsza przyjaciółka wyjeżdża, a ona poznaje przystojnego Holdera. To przy nim po raz pierwszy zaznaje uczuć, których wcześniej nie znała. Początkowo ma mieszane uczucia, co do niego, ale zaczynają się poznawać, zaczynają coś czuć, zaczynają rozumieć, zaczynają poznawać prawdę, a wszystko w co wierzyli zostaje wystawione na próbę. 

Skończyłam czytać i czuję tęsknotę. Tęsknię za moimi nowymi przyjaciółmi. Tęsknię za kimś, kto został stworzony przez Colleen Hoover, zbyt pięknie i prawdziwie. Za bardzo pokochałam bohaterów dzieła i teraz tęsknię... Razem ze Sky i Holderem przeżyłam niesamowitą podróż, pełną rozmaitych emocji. Od szczęścia ku niedowierzaniu. Od zachwytu ku rozczarowaniu. Od miłości ku nienawiści. Otwierali powoli przede mną świat i pokazywali, że nie zawsze wszystko jest czarne albo białe. Pokazali mi, że to, co nas w życiu spotyka, to są nasze doświadczenia. Czasem zdarzają się w życiu momenty, których wolelibyśmy nie przeżywać, ale są tak samo ważne, jak te, które zapisujemy w naszej pamięci. Przeżyłam z nimi pewną przygodę, trochę bolesną, ale i tak robię dla niej miejsce w swoim sercu. Zapisuję w nim Holdera, Sky, Hopeless, Colleen Hoover i uczucia, które napłynęły do mnie przy czytaniu. Z czasem kiedy Holder i Sky skradali po kolei kawałki swoich serc, nieświadomie skradali również moje.

„Nie będę życzyć sobie idealnego życia. Rzeczy, które przewracają cię w życiu są testami, zmuszają cię do wybrania pomiędzy poddaniem się i leżeniem na ziemi, a otarciem kurzu i powstaniem jeszcze wyżej niż stałeś zanim zostałeś przewrócony. Wybieram stanie wyżej.”

Sięgając po tę książkę mogłam się spodziewać wszystkiego, ale to co w niej znalazłam przekraczało moje wyobrażenia. Czy było słodko? Było. Czy za słodko? Było po prostu słodko, ale autorka wiedziała, jak to zrównoważyć. Gdy sięgamy po takie książki możemy spodziewać się dużej porcji bitej śmietany, ale tu wszystko zostało wyrównane, kwaśną wisienką na torcie, taką, która wręcz przepełniła nasze serca goryczą. Nie było tylko pięknych momentów, bo były również te przez, które oczy zachodzą łzami. Znalazłam przy niej czas na radość, wzruszenie, nienawiść oraz chwilę na przemyślenia.

Co do całości, to chyba po raz pierwszy spotykam się z taką książką, która nie zanudziła mnie ani razu zbędnym opisem. Każdy opis był w jakimś celu, każdy mnie zaciekawił, każdy powodował uśmiech lub smutek, nie było tu nic nijakiego. Chcesz emocji? Bierz się za "Hopeless"! Chcesz historii nie z tej ziemi? Bierz się za "Hopeless"!Chcesz zatracić się całkowicie? Bierz się za "Hopeless"! Nie chcesz mieć kaca książkowego? Nie czytaj "Hopeless"! 

„Nie wszystko będzie iść po naszej myśli i nie wszystko skończy się happy endem. Prawdziwe życie czasem jest gówniane i musimy sobie jakoś z nim radzić.”

2♥ "Powód by oddychać" Rebecca Donovan

TYTUŁ: "Powód by oddychać"

AUTOR: Rebecca Donovan

ILOŚĆ STRON: 496

MOJA OCENA: 10/10

Emma chce żyć, jak dawniej, gdy jeszcze żył jej ojciec. Pragnie żyć, jak jej rówieśnicy. Ale nie zawsze jest tak, jak chcemy... Dziewczyna musi mieszkać z wujem, ciotką i ich dziećmi. Można by powiedzieć, że ma duże szczęście, iż przygarnęła ją rodzina, ale nie tym razem. Wystarczył jeden krok, ten który zrobiła, gdy przekroczyła próg domu wujostwa, by rozpoczęło się piekło. Emma mogła zapomnieć o bluzeczkach na ramiączkach. Stałym elementem jej skromnej garderoby stanowiły długie rękawy. Musiała przecież ukrywać wszelkie dowody okrucieństwa, jakie ją spotykało. Nie mogła pokazać ludziom, co się dzieje. Tak starannie chciała ukryć wszelką krzywdę, że sama najchętniej stałaby się niewidoczna. Unikała wszelkich kontaktów. Wiedziała tylko Sara, to jej Emily mogła                                                                zwierzyć się choć po części. To jej ufała.

„Wolę zachować niesamowite wspomnienia z tych kilku dni spędzonych razem, niż nie mieć ich w ogóle. Mimo świadomości, że ten czas już się nie powtórzy.”

Chciała tylko przetrwać. Przeżyć liceum i udać się na studia, bo to jej jedyny ratunek. Tylko one dadzą jej szansę na lepsze życie, ale w grę wchodziło tylko stypendium. Musiała się uczyć, to było najważniejsze. Przetrwać liceum i dostać stypendium. Odliczała dni, aż stanie się wolna. Dni do końca tego całego koszmaru. I wszystko toczyłoby się tak, jak do tej pory, gdyby nie nowy uczeń... Evan. Chłopak, który w całym jej nieszczęściu, rozświetla jej dni, uszczęśliwia, sprawia, że promienieje. Tak, pojawił się chłopak, który ją uszczęśliwiał, ale problemy nie zniknęły, co jest plusem książki, gdyż autorka nie zrobiła z niej idealnej bajki o królewnie, księciu, złej czarownicy i pocałunku, który niszczy wszystkie problemy. 

„Moim sposobem na życie było trzymanie nerwów na wodzy, dławienie w sobie emocji i ich wypieranie”

Już na początku książki Rebecca skradła moje serce, a gdy poczuła, że należy do niej, zaczęła się nim bawić. Drapała, ściskała, czasem dając plaster w postaci nadziei, tylko po to, by na końcu pozwolić mu rozsypać się na tysiące kawałków. Czasami nie wiedziałam czy chce mi się płakać czy śmiać, czy chcę krzyczeć, czy skulić się pod kocem. Czułam tak skrajne emocje, że zaczęłam zastanawiać się czy nie zwariowałam, czy to całkiem normalne. 

Przyznam, że gdy po raz pierwszy zobaczyłam książkę i przeczytałam opis, to wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Spodziewałam się jednak czegoś innego. Autorka pozytywnie mnie zaskoczyła, zmieniając moje wyobrażenia o tej książce. Spodziewałam się więcej scen z okrucieństwami domowymi, a mniej Evan'a. Było na odwrót z czego się cieszę, ponieważ nie dałabym rady czytać więcej o tym koszmarze. Inne nie znaczy gorsze, więc się nie zawiodłam.

Opisałabym wam to wszystko dokładniej, lepiej przedstawiła moją opinię, ale nie zrobię tego, w obawie, że was zniechęcę, choć osobiście nie znalazłam tu żadnego większego minusa. 

OSTRZEŻENIE: Czytaj tylko, gdy masz nieograniczony czas wolny, w innym przypadku grozi spóźnieniem lub zarwaną nocką.

„W rozrachunku między miłością, a stratą to miłość popycha mnie do walki o to, by...oddychać.”

♥♥♥♥♥

Nie mogę się doczekać, aż w moje łapczywe ręce trafi kontynuacja serii ☺